Imazhi i autorit, individ krijues, i cili, strukur në dhomën e tij të vogël me pak dritë, të lagësht dhe aspak të rehatshme, ia del mbanë të vërë në lëvizje një imagjinatë të shfrenuar, rrëzëllitëse që tejçohet në një kryevepër letrare ose në një pikturë mbresëlënëse, ka shërbyer si klisheja e nevojshme për shumë artistë të rinj që gjejnë frymëzimin e tyre duke harruar gjithçka kanë rreth e rrotull, për t’u foksuar totalisht në botën e tyre të brendshme. Dhe përkufizimi më i saktë i një vepre artistike nuk mund të mos lërë mënjanë konceptin e shprehjes së botës së brendshme të autorit. Sipas Ligjit aktual për të drejtën e autorit (pasi një i ri është në diskutim e sipër), vepra artistike duhet të jetë një krijim origjinal dhe origjinaliteti, po sipas këtij Ligji, përkufizohet si shfaqja e botës së brendshme të autorit.
Premtimet elektorale janë mashtrime të ligjëruara, mashtrime që njerëzit bëjnë sikur i besojnë muajin e fushatës elektorale. Janë ato premtime që na bëjnë të ndihemi mirë dhe na ri-afrojnë me liderat, të cilët bëhen më të mirë, më të kuptueshëm dhe na shfaqen sikur i kanë rrokur problemet e popullit dhe tani po u japin zgjidhje. Më e bukura është se në shumicën e rasteve, premtimet elektorale nuk puqen kurrkund me pritshmëritë e njerëzve dhe shpesh bien ndesh me interesin e shtetit. Në rastin e parë, krijohet përshtypja se politikani ka ardhur me ide të reja dhe me zgjidhjen përkatëse, duke harruar kështu hallet e vjetra dhe zgjidhjen e tyre. Në rastin e dytë, krijohet një barrë e tepërt mbi shtetin, i cili jo vetëm i ka arkat bosh, po synohet një boshatisje më e madhe e tyre, për shkak të premtimeve demagogjike elektorale.
Duke filluar nga vitet ’90 e deri më sot Shqipëria përjetoi një transformim të paprecedentë. Jo vetëm kalimi nga sistemi diktatorial në atë pluralist, nga ekonomia e centralizuar ne tregun e lirë dhe nga komunizmi në kapitalizëm. Shteti totalitar dhe i kudondodhur deri dje, pushoi së ekzistuari disa herë këto 20 vjet, tragjedi si të Otrantos dhe të Gërdecit gjithashtu nuk mund të shqiten nga kujtesa. Lufta në Kosovë, tranzicioni dhe Pavarësia shënuan një epokë të re për të gjithë shqiptarët.
Pikturë e vitit 1913 nga Giorgio de Chirico e cila përfaqëson boshllëkun surreal që do të sundojë në sheshet e dizenjuara nga Italia fashiste.
Civilizimi i një populli kuptohet nga mënyra si trajton kafshët. Mu kujtua kjo shprehje e Mahatma Gandit ndërsa shikoja një video që qarkullon kohët e fundit në ueb dhe që dokumenton fushatën e ndërmarrë nga Bashkia e Durrësit për shfarosjen e qenve endacakë. Ekzekutimi i kafshëve në mes të rrugës nuk është gjë tjetër veç barbarizëm. Në prag të sezonit turistik qëllimi, një qytet i pranueshëm për pushuesit, nuk mund të justifikojë mjetin, eliminimi fizik i qenve.