Ka ardhur koha të bëjmë ca bilance. Si për ne, ashtu dhe për gjeneralin. Jo për Gërvenin, për gjeneralin e kufirit sa të harruar aq dhe të shkelur si të ishte portë inekzistuese hani dhe jo kufi shtetëror, por për këtë Gjeneralin tonë, ku shkruajmë, lexojmë dhe shprehim çfarë është e tepërt dhe çfarë është me pakicë në këtë Shqipërinë tonë, çfarë është absurd dhe çfarë del përtej (duke hamendësuar se absurdi është parimi dhe çfarë del prej tij është përjashtimi), pse e kemi të vështirë të themi “po, të lutem, si urdhëron, nuk kam kohë se kam punë” e të tjera “orientalizma” si ky dhe pse lëvizim kokën me tangërllik në vend të fjalës “mirëmëngjes”, pse e kërkojmë diçka kur s’kemi të drejtë dhe nuk e kërkojmë kur kemi, pse…? Po e lë me kaq se biem prapë te parimi, pra te absurdi.
Që të evitojmë skenare të tillë bonapartesk ose hindenburgian duhet që të ndërgjegjësohemi dhe mos ta konsiderojmë veten të rënë përtokë. Duhet të marrim fatet tona në duar dhe të përcaktojmë qëllime dhe të propozojmë ide. Në këtë kuadër, edhe gjenerali pas shumë artikujsh denoncues, konstatues ose thjesht kritikues sa për kritikë kritike, duhetë hedhë hapat e parë drejt dhënies së ideve sesi mund të dalim nga ky batak ku kemi rënë.
Është e rëndësishme ta kuptojmë se bataku është i thellë. Ja për shembull, në 2005, shqiptarët ose pjesa dërrmuese mendonte se si do të ndërtonim një park, si do të zhduknim fenomenon plehra në çdo cep pallati, si do fshihnim pluhurat e rrugëve me të njëjtën thjeshtësi si pluhurat mbi televizor, si do ndërtonin një Shqipëri evropiane si nga pikëpamja e fasadës ashtu dhe e brendësisë duke ruajtur dhe mbajtur si ujët e pakëta, ato institucione post revolucion ’90 që ndërtuam. Ndërsa sot, 4 vjet e gjysëm më vonë, kemi probleme me rrogat e funksionarëve, ka rritje të përqindjes së familjeve që vuajnë ekonomikisht, ka një kaos urban dhe rrugor, korrpusioni ndrit si llampa mbi televizor kur ikin dritat, nuk kemi ende vende ku fëmijët, por edhe më të rriturit, të luajnë të lexojnë, të kultivohen dhe të mësojnë se nuk ka vetëm seks, benz, alkool, lekë dhe tallava në jetë, kemi shkatërrime tunelesh qeveritare, përmbytje zonash të urbanizuara pa leje nga qeveria, shpërthime anonime në derë të Tiranës, pranë portit dhe karshi aeroportit dhe më e keqja më pak shpresë për të ardhmen. Kjo nuk ka nevojë të shkruhet, ndjehet.
Dhe tani na lind detyrimi të ndërtojmë, të ngremë kokën dhe të propozojmë, të hedhim ide, ta bëjmë jetën tonë më të gjallë dhe Shqipërinë më aktive. Si? Mbase nuk do jepen në këtë artikull, po është e rëndësishme për ne të gjithe dhe për gjeneralin të mos mbytet në këtë kritikë të kritikës kritike, pasi gjërat janë të qarta: kemi një lidership që promovon injorancën dhe lekun e thjeshtë, duhet të ngremë struktura dhe të gjenerojmë ide që një gjë e tillë të marrë fund, ose të paktën të tregojmë që jeta e tyre është fundi i Shqipërisë, ndërkohë që jeta jonë mund te jetë vetëm e ardhmja e saj. Nuk jemi pak, po jemi të fshehur, të mbytur nga skepticizmi dhe të përvuajtur nga skrupujt. Duhet më shumë kurajo që injorancës gjithpërfshirëse t’i jepet fund.
Stavri
| Share |
