Iku koha e deklaratave të mëdha. Ka ardhur koha e përshtatjeve të vogla. Ato që shpëtojnë njerëzit nga situata e momentit, që i bëjnë të ndiejnë mirë, pa kuptuar se po krijojnë probleme më shqetësuese për të ardhmen. Iku koha e ngjarjeve të mëdha. Ka ardhur koha e meskinërive të vogla që na i shesin për politika të mëdha, talente të pastra ose zgjuarsira të padëgjuara ndonjëherë. Ka ardhur koha e sigurisë, e frikës nga e ardhmja, e përçmimit të tjetrit. Ka ardhur koha e reaksionit të madh kundër atyre parimeve të rrënjosura ndër vite në sajë të luftrave të paepura për dije, për liri, për emancipim.
Të ishte për Shqipërinë, sa u tha më lart ka kohë që ka filluar të zbatohet. U kulmuan me 21 janarin dhe me 8 majin. Dy data që vendosën kthimin prapa të Shqipërisë nga pikëpamja e lirive dhe e të drejtave themelore të njeriut.
U vranë 4 vetë dhe askush nuk po përgjigjet. U vodhën me togën e përdhunës vota dhe prapë askush nuk po thotë gjë. Por kjo situatë e ka zanafillën e vet. Është sakrifikimi i lirive dhe i të drejtave në altarin e shpifur të stabilitetit. Dhe ja ku jemi. Vend stabël, me turizëm stabël, me demokraci aq shumë stabël deri në stanjacion. Por mbi të gjitha me frikën për të ardhmen tonë shoqërore, ekonomike dhe politike.
Por kjo, në pikëpamjen e politikës ndërkombëtare të të drejtave të njeriut nuk ka kurfarrë rëndësie pasi jemi një shtet i vogël, pjesë e përjetshme e konjukturave të momentit. Dhe kësisoj, përçudnimi i të drejtave të njeriut është një gjë që ndodh rëndom, jo vetëm këtu por kudo ku më shumë peshojnë rëndësitë gjeostrategjike sesa mirëqënia e popullsive lokale.
Por nëse të drejtat e njeriut harrohen në mes të Londrës, aty ku kanë filluar pikërisht legjendat e të drejtave të njeriut, atëherë jemi përpara një treguesi të frikshëm se të drejtat e njeriut janë jo vetëm në rrezik, por duhet të pyesim veten nëse ato thjesht kanë patur ndonjë funksion historik që sot nuk ekziston më ose është në shuarje e sipër dhe si rrjedhim i kthen ato në parime boshe.
Dënimi me katër vjet heqje lirie për dy të rinj që kishin bërë thirrje për revolta në Facebook, ndërkohë që ato nuk u ndoqën nga faktet kanë shokuar opinionin publik, ose më mirë të themi atë pjesë të opinionit që akoma ndjen diçka për të drejtat e njeriut dhe procesin e rregullt ligjor. Është gjithashtu dhe rasti i një studenti që u dënua me 6 muaj heqje lirie sepse u vërtetua se kishte vjedhur një shishe ujë në supërmarket. Dhe kjo, në bazë të udhëzimeve të gjyqtarëve të cilët kishin autorizuar mënjanimin e procedurave normale vetëm për ata që kishin marrë pjesë në protestat e ditëve të para të gushtit në Londër dhe qytetet e tjera të mëdha të Anglisë. Rregullat e provës, të proçesit të rregullt, të barazisë së armëve, parime të arritura me gjak nga vet anglezët përgjatë historisë së tyre, që përbëjnë dhe thelbin e të drejtave të njeriut, u injoruan vetëm, për të qetësuar publikun e gjerë, i lumtur se jeton në qetësinë e tij të përditshme pa u përpjekur të kuptojë se ç’ngjet me komshiun e tij që nuk ka asnjë mjet të denjë për të përballuar jetën dhe lukset e saj të tepërta të imponuara nga makina propagandistike e tregut të lirë.
Koha kërkon një “shkurtim” të të drejtave të njeriut. E mendonim të vlefshme vetëm për vende as mish as peshk si ky i yni, por jo. Problemi është më i thellë se kaq. Edhe shtetet perëndimore janë duke rikonsideruar liritë e konsoliduara për vite me radhë. Kjo për arsye tërësisht politike të momentit duke treguar mjaft qartë se karakteri i përjetshëm i të drejtave të njeriut ishte thjesht një legjendë. Puna është se sjellje të tilla liberticide do të kopjohen me shpejtësine e dritës nga liderë të vendeve hibride, si për shembull Kryeministri ynë.
Stavri
| Share |
|
Civilizimi i një populli kuptohet nga mënyra si trajton kafshët. Mu kujtua kjo shprehje e Mahatma Gandit ndërsa shikoja një video që qarkullon kohët e fundit në ueb dhe që dokumenton fushatën e ndërmarrë nga Bashkia e Durrësit për shfarosjen e qenve endacakë. Ekzekutimi i kafshëve në mes të rrugës nuk është gjë tjetër veç barbarizëm. Në prag të sezonit turistik qëllimi, një qytet i pranueshëm për pushuesit, nuk mund të justifikojë mjetin, eliminimi fizik i qenve.
