Nuk kam asistuar më parë në ndonjë diskutim buxheti, as nuk kam parë, ose të paktën mjaftueshëm për të shprehur një mendim mbi mbarëvajtjen e një mbledhjeje të tillë. Edhe eksperienca e huaj është për mua shumë e cekët, dhe kjo ka të bëjë me siguri me faktin që diskutimet për projekt buxhetet janë të gjatë, të lodhshëm, teknikë, dhe kësisoj fatkeqësisht interesi i njerëzve për to humbet. Megjithatë, për shkak të mbimediatizimit të mbledhjes së datës 3 shkurt të Këshillit Bashkiak Tiranë, e theva këtë rregull, duke ndjekur zhvillimin e diskutimit. Duhen nënvizuar disa momente të këtij diskutimi...
Së pari, më tërhoqi vëmendjen zhvillimi i debatit. Nga ana formale, debati nuk mund të përcaktohet si jo demokratik. Ai u zhvillua brenda rregullave, duke shfrytëzuar procedurën në të mirë të diskutimit, ndoshta edhe duke e tepruar paksa, ku përveç kërkesës për rishikim të buxhetit për arsye te ndryshme, dilte në pah dhe një elektrizim i tejskajshëm i situatës. Megjithatë, debati është pjesë e lojës demokratike, edhe nëse abuzohet pak me të, nuk bën ndonjë dëm të veçantë. I vetmi problem lidhet me tendencën për të ngritur tonin e zërit, për të mbrojtur teorirat me shumë emfazë, e cila vështirësisht fsheh boshësinë intelektuale dhe interpretative të tyre. Megjithatë, këtë po ja fat
urojmë mbimediatizimit të asaj mbledhjeje, dhe një politikani karriere nuk mund t’i tërheqim veshin pse mbrojti ato që thoshte në mënyrë heroike, qoftë edhe sikur të ishin gjepura.
Së dyti, nëse hyjmë në detajet e gjërave që u thanë, është praktikisht e pamundur të mos përfundosh partizan në sytë e pseudo-neutralëve, pasi mungesa e koherencës (në fakt dhe e shumë gjërave të tjera) e atyre që kishin objeksione ndaj projektit ishte qorruese deri në verbim, therrëse deri në palcë.
Diskutimi filloi me një mal vërejtjesh, i cili përmbante mungesën e detajimeve, mungesën e transparencës, lekë i hedhur tutje, pasi i painvestuar... Por, me kalimin e orëve, rezultoi se problematike ishin dy çështje për të cilat rrëzimi i Buxhetit do të ishte një tallje e plotë, aq më tepër që për këto dy çështje, diskutimi duhet të ishte bërë me kohë, pra në momentin e hartimit të tij. Dhe këtu del në pah motivimi i kryerjes së këtij veprimi politik. Nuk ishte meraku për mënyrën e shpenzimit të fondeve të Bashkisë për qytetarët e Tiranës, sesa linçimi me urdhër politik të kundërshtarit. Është e vërtetë se shumatorja e interesave vetjake, pra dhe atyre politike jep si rezultat interesin e përgjithshëm, kjo është e vërtetë. Historia ka treguar shumë raste se motorri i ecjes përpara ka qënë një luftë personale për pushtet, por që në thelb shpreh interesat antagoniste të palëve kundërshtare. Në këtë prizëm, edhe mund të mos i vëmë faj objeksionistëve të Buxhetit të Tiranës. Por, a është realisht një justifikim ky për të dhënë një shfaqje të tillë si ajo e datës 3 shkurt. Nuk mendoj kështu.
Nuk besoj se të nxjerrësh kartën e tiranisë së shumicës përbën një argument të mjaftueshëm për të hedhur poshtë çdo ligj e çdo buxhet që votohet. Në fund të fundit, dikush duhet t’i votojë, dhe këtë gjë e bën shumica. Këtu nuk kemi të bëjmë me tirani, pasi do të ishte një interpretim i gabuar i rolit që sovrani i cakton politikëbërësve. Tirani do të kishte nëse ekzekutivi shtrin tentakulat e tij kudo, duke ndrydhur hapësirat e lirisë së indidividëve dhe institucioneve që kanë lindur për t’u zhvilluar vet. Këtu po, kemi tirani. Tirani do të kishim dhe kur mllefin politik ndaj dikujt e fsheh mbrapa pseudo argumenteve të bazuara në ligj dhe në dashamirëësinë e tejskajshme për popullin, gjë që mbetet për t’u vërtetuar, dhe i armatosur me këto armë, del në sulm për të rrëzuar një njeri deri në poshtërim. Kjo po, është tirani. Madje do të thosha fashizëm. Tirani është dhe të drejtosh një mbledhje jo sipas vullnetit të pavarur dhe dinjitetit që të jep ai post, por duke marrë urdhëra nga histeria e sallës, paçka se në fund ndërgjegja të bën që të dorëzohesh para fakteve. Kjo po, është tirani. Tirani është dhe fyerja, ulërima, “këshillimi” i kolegut që ke ngjitur për mënyrën si të ngrejë dorën dhe dëshira për t’i treguar liderit se sa ujk je treguar para kamerave. Kjo po, është tirani. Është tirani sepse skena të tilla i kemi parë në filmimet e arkivës në kohën e komunizmit, ku linçimi i individit gati sa nuk u bë sport kombëtar për ata që duhet të dukeshin para partisë së flamurtarë të mbrojtjes së popullit dhe atdheut. Po kurrsesi votimin e thjeshtë të një buxheti nga një mazhorancë nuk mund ta quajmë tirani.
Megjithatë, edhe pse ajo mbledhje la një shije të hidhur, duhet të konstatojmë se stakanovistët e të bërit politikë dhanë shfaqjen e tyre më sublime. Ata janë politikanët e sotshëm dhe ka gjasa që edhe të së nesërmes. Më mirë, më qartë, më pastër, më shkoqur nuk kishim si ti dëgjonim dhe t’i shihnim dhe akoma më shumë të dëshironim t’u kthenim krahët përfundimisht.
| Share |
|
