Askush nuk mund të thotë me bindje se nuk ka qënë të paktën një herë në jetën e tij/saj në pozita të tilla ku i është dashur të tregohet politikisht korrekt/e. Do të ishte gënjeshtër. Çdokush mund të gjendet në situata të tilla ku i është dashur të zbusë tonet në mënyrë eksesive për të evituar konfliktet ose për të shmangur një përplasje me një kategori njerëzish. Dikujt i është dashur të tregohet hipokrit, dikujt tjetër tolerant deri në ekses, dikujt i ka shërbyer një sjellje prej sahanlëpirësi, ndërsa dikujt tjetër ,që qëndron larg interesave të ngushta personale por që nuk ka kurajën të mbrojë ato pak gjëra që mendon, struket pas indiferentizimit.
Por kjo sjellje ka pasoja, duke filluar nga vrasja e ndërgjegjes pa pasur si objektiv ndryshimin e sjelljes, duke vazhduar me ndërgjegjësimin se duhet bërë diçka për të ndryshuar këtë sjellje, akoma më tepër kur mendimi nuk përputhet me veprimin dhe, duke përfunduar, fatkeqësisht, me pranimin e kësaj situate dhe duke e futur veten në një guaskë intelektualisht boshe që fsheh disa ide të marra dhe që pranohen si të vërteta absolute, ose ndryshe, promovimi i sjelljes politikisht korrekte. Burimi i kësaj sjelljeje mund të jetë i ndryshëm: fillon me mamin ose babin, vijon me zyshën ose pedagogun, vazhdon me punëdhënësin ose qeveritarin, vijon me ligjin dhe, së fundi, me Evropën.
Qëllimi i promotorëve të idesë politikisht korrekte është që të vërtetat absolute të mos diskutohen në asnjë mënyrë. Çfarëdolloj pseudo-argumenti që bllokon sensin kritik duhet vënë përpara, për të na bindur me hir por kryesisht pa, se ato të vërteta absolute nuk preken. Për fatin e tyre, tani ka dalë dhe Evropa. “Evropa thotë se duhet bërë, duhet ta bëjmë”, thonë ata duke prerë çdo iniciativë individuale kritike, përfshi dhe të tyren (nëse interesat nuk ua kanë tharë trutë përfundimisht) për të menduar se a e kërkon Evropa filan reformë dhe nëse e kërkon, a kemi të drejtë ne që t’i themi jo?
Në asnjë mënyrë! Kritikës i duhen prerë krahët, dhe jo me argumente, por duke shantazhuar atë që shtron pyetjet, duke e kërcënuar dhe duke e përndjekur deri në shpifje dhe vetëm kështu do të kenë arritur të triumfojnë me aksionin e tyre të neveritshëm. Kështu veprohej më parë, kështu veprohet dhe sot. Por ajo që është e neveritshme është se pasuesit e politikisht korrektes janë të rinj në moshë, kanë kurajë prej budallai për të sharë, për të thënë gjëra absurde dhe për të shtypur që në vatër çdo tentativë zgjimi, që nuk është qëllim në vetvete, por është mjet për të t’u emancipuar kolektivisht dhe, mbi të gjitha, u shërben dhe vet atyre për t’i larguar nga një debilitet mendor i plotë që thonë si papagall gjëra që u pëshpëritin në vesh disa mendje të mykura. Sjellja e tyre në fakt, i largohet kuptimit që i dhamë në fillim: ajo nuk shpall tolerancën, por organizon urrejtjen. Ky lloj politikisht korrekti duhet shpartalluar një herë e përgjithmonë. Dhe kjo mund të bëhet vetëm me veprim.
Viroi
| Share |
|
Civilizimi i një populli kuptohet nga mënyra si trajton kafshët. Mu kujtua kjo shprehje e Mahatma Gandit ndërsa shikoja një video që qarkullon kohët e fundit në ueb dhe që dokumenton fushatën e ndërmarrë nga Bashkia e Durrësit për shfarosjen e qenve endacakë. Ekzekutimi i kafshëve në mes të rrugës nuk është gjë tjetër veç barbarizëm. Në prag të sezonit turistik qëllimi, një qytet i pranueshëm për pushuesit, nuk mund të justifikojë mjetin, eliminimi fizik i qenve.
